Richard Weigand aus Grönwohld sandte uns diese kleine Herbstgeschichte:


De Eikkater

Nu is wedder mal Harvst un November un ik bin dorbi dat letzt Loof von denn Rasen to harken.As ik nu so an’t harken bin, de erste Schufkoor is all vull, dor mark ik, ,,oha, ik bün nich alleen, dor is noch een de sien Arbeet nich trech hett ." Son lütt Eikkater löpt hild na denn Busch mit de Hasselnöt un schleep’t so feel Nöt as he man eben dreegen kann, löpt jümmer hen un her un stört sik nich dat ik so dicht bi em bin. Possierlichen lütten Kerl, hett all een recht griesen Hals, ,,najo wi sind woll beid nich mehr de Jüngsten." As ik em so tokik, dor fallt mi son lütt Beleefnis in, liggt nu all feele Johr’n totrüch:

Ik harr damols son lütten Obdrag bi een Rentnerpoor bi uns in’t Dörp. In eer Badstuv weern son poor lütte Saken to reparer’n. Ik weer grad dorbi dat Wachbecken von de Wand to nehmen, as ik von buten een ludes Schimpen un Ropen hör: ,,Na”, denk ik, “dor kik man leber mal eben rut, is doch woll nix passeert?” De ole Mann holt mi eenen leddigen Spankorf hen, un schimpt un gnarrt, ,,nu kik di dat an, de ganze Korf is leddig." ,,Jo, see ik, een leddigen Korf un wat weer dor bin?” ,,Na Hasselnöt", seggt he,“de ganze Korf vull Hasselnöt, ik loop dor feele Stünnen över Feld un Wischen, un seuk mie de Nöt ut de Knicks un nu sünd see all weg ,all verswunnen, wokeen hett mi de woll wegholt?” ,,Wo harrst du de denn hinstellt?”, fraag ik. ,,Na in’n Schuppen ünnert Dak to’n dreugen, dor kummt so scheun de Luft an.”

Nu ward he wat sinniger, un fangt an to grübeln. ,,So’n verdreide Aas", schimpt he, ,, weer doch dor soon lütten Eikkater, all güstern bi’n Freustück un denn ganzen Daag löpt he öber’n Hof, un ik freu mie noch över datt lütt flinke Diert, ik oole Dussel.” Verwunnert schütt he denn Korf hen un her, ,, Nanu dor sünd jo noch twee Nöt in, hett he doch an mie dacht?” Nu nimmt he de beeden Nöt in de Hannen un een Lachen löpt över sien Gesicht, un de Ogen fangt an to blinkern. ,,Nee he hett nich an mie dacht, kiek mol, dor sünd Wormlöker in, datt sind dove." Nu mark ik all de olle Mann hett sien Freeden wedder, un obletzt meen he noch: ,,Nu loop ik nich wedder no de Knicks, un seuk mie Nöt, nu go ik in’n Laden, un köp mie welk.”

Je, de olle Mann vun dunn brukt nu all lang keen Nöt mehr, un de Eikkater wiss nich, un du mien lütte Fründ, de mie in sien Hast bald över de Hark löpt, du warst woll in’n Winter wenn de Hunger di in dien Ruh stört, de mehrsten von dien Nesten nich wedderfinnen. Erst wenn’t Förjohr ward, un de Sünn wedder höger an Heben steit, denn find ik in`n Gorden dor son lütt Nest mit frische Triebe von Hasselnöt, un dor, un dor, un war denn wiss wedder an die un düsse Geschicht denken.