"Wolptertinger" (kein faslscher Hase!)

Ik drop em an de Döör vun de Sporkass, een Dag na Ostern, mienen ohlen Fründ "Jonni". "Moin, wie geit? Lang nich sehn." Ik mark all, he weer in Iehl un froog denn doch: "Na, Jonni, hest Ostern good beleft?"
"Tja", segt he, "so veel Tied mut sien, die weest doch dat wie jedeen Johr den tweeten Osterdaag bie mien Tante Stine in Grotensee to 'n Eeten sünd."
"Jo, dor hest du vun vertellt. Un dütmal nich?"
"Doch, söben Lüüd ut de Verwandschop, so as jeeden Johr. Wie seeten fein gemütlich in de Stuv, bi'n Glas Rotwien un scheune Zigarr. Stine seeg: So, ik kiek mal no den Hackbraden und denn könnt wie eeten! Se klapper in de Köck rüm un denn wär dat bannig luud, een schreegen: Mien Peter, mien Peter!"
"Segg, Jonni, wat weer denn dor passert?"
"Jo", seeg Jonni, "Stine harr an den Fuerherd de Backobenklapp obmokt un to sehn weer een swatten Klümp ut Hackfleesch und verkohlt Fell un stinken de dat og vör dull! Wat passiert weer, hebt wie uns naars tosamenriemelt: Stine ha woll lang vörher all so'n beten Fuer i'n Oben, den falschen Hasen all trech in den Backoben rinschoben und de Klapp noch obloten. Later het se de Klapp tomokt und düchtig Fuer naalegt. Twüschendöör is je woll de oll Kater in den Oben kladdert, üm sik to warmen un is in den hitten Oben verbrennt."
"De arme Deibel", seeg ik.
"Dat machs du woll seggen, de Frunslüüd wer'n ant't blarn un trösten sik gegensiedieg, mien Swager kek mie an uns seeg: Ik hol mal eenen Escher, kum du man mit den Klümp achteran! So hebt wie den dubbelten falschen Hasen, in een Stück, mit Bratpann und Gitterrost in Gorden inbuddelt. Ik bün flink na Trittau föhrt un hef söben halbe Hahns holt un een Buddel Köm weer og dorbie. Na so'n Stünn let dat Gejammer langsom na un wie harn dat wedder gemütlich."
"Oha", seeg ik, "vun de Ostern ward ju noch lang snacken."
"Dat machs du woll seggen! Aver nu Tschüss og, bit annermol!"
Un weg weer "Jonni".