Ik bünn inne lütte Stadt anne Ostsee upwussen. Inne 50er, 60er Johr gew dat veele Kinner in uns Strat. Glick no de Schaularbeten güng dat no buten. Stundenlang wier`n wi anne frische Luft. Wi speelten Brummkreisel, Hinke, Prow mit den Ball, "kiek üm de Eck" und Versteck.

Manchmol wür dat aber mit Speelen nich so einfach. Damols wier dat so, dat man Gefälligkeiten mök. Ik müst fast ümmer ran. Uns gegenöver wier de Frisör. De Dör güng up: "Anita, kannst mol fix veer Bückling mit Melk holen!". 'Wat is denn dat?', dacht ik im Stellen, ok dat noch! Ik löp no den Fischladen, der Fischkierl grabbelt inne Kist und söcht de Bücklinge rut. Kum wier ik werrer trüch, dor kehm Fru Gamm ut de Dör: "Paule hett keen Teewurst mier, he mach de doch so giern! Aber nich de von Slachter Prütes, blos de von Slachter Löhmies, de von Prütes mach Paule nich!" Ik löp no Löhmies und Paule krech de Teewurst. 30 Penning krech ik. Grad werrer dor, stunn Fru Thunen all up den Süll: "Wie bruken een Brot und een half Pund Käs!" Ik werrer los! Ik krech werrer 30 Penning.

Nu harr ik woll endlich Tied taun Speelen. Wie wiern grad so schön inne Gang, güng Finster up und Fru Sandmann röp mie: "Ik heff keen Haustendroppen mier und ik heff son Hausten!" Nu fix de Druppen holt. Als ik werrer kem, grabbelt se in ehr Schüttentasch und holt twee Pralinen rut. Se wiern all indrückt und dat bunte Papier blos noch halwrüm. De kun man nich mier gebruken. Endlich trüch, dor kem Margot üm de Eck: "Ik möt noch Krefafin (=Hustensaft; Anm. d. Red.) för Opa holen, kümmst mit?" Ik also mit. "Wülln wie mol probieren, wat Opa ümmer innimmt?" Dat wier son rotes Tüch, wat inne Flasch wier. Wie dreiht den Deckel af, schnüffeln an dat Tüch und kregen dat Hausten! "Ne, ne, dat ist doch nix für uns, dat kann Opa allein utsupen!"

Endlich wier nu Tied taun Speelen...