Moin, leeve Lüüd!

Heinz un Korl hebt den Termin för den plattdütschen Avend fastlegt, wat för mie so`n Teeken is , dat ward so bielütten Harvst. Mang all den veelen Regen har`n wie doch een feinen, tominst drögern Daag erwischt, mien Froo un ik weern an de Nordseeküst fohrt. För uns is dat jümmer wedder scheun so vun Diek ut wied över dat Woter to kieken, de ruge See, den wieden Horizont un de jagenden Wulken. Achteran no Husum fohrn un in de Stadt rümlopen. An den ohlen Stadthaben full mie een lütt Fohrgastscheep ob, weer wol mit Gäst vun Föhr röverkamen. As Namen stun an`n Bug, „Rüm Hart", wat as Namen ofteens in Freesland vörkümt. ..Na, wie keken noch dör de lütten Gassen, över den Marktplatz un nu werd og mol Tied vör'n Koffi, un dat is best in't „Tine Cafe“. Dat Cafe is no de Vulksheldin nöömt, een Fischerfroo, de as Denkmol ob den Marktplatz steit. Hochobricht den Blick fast no'n Horizont un een groten Paddel in de Hannen. Dat Cafe ligt blangenbie an Haben, wenn du an een Finsterplatz rankümst, kannst scheun över den Haben kieken, Water, Scheep, Minschen un den de swatten Dohlen, de jümmerto Schabernack i'n Sinn hebt. Besteellen de'n wie, Freesentort un Koffi un achteran „Pharisäer“ dörfst aver blods een vun drinken, süst fals du ob, so ondulierte Fohrwies un so.

Den Weg no Hus, weer ik an't grüveln, de Nomen vun't Scheep, „Rüm Hart?“ Och jo, dor feelt wat. Heet doch: „Rüm Hart, klor Kimmng“. Wat ut Freesland kümmt un so veel heeten deit, as: „ Reines Herz, klarer Horizont“. Tja, Autofohren un över Geschichten nodenken, dat gefallt mie jümmer god. Klor Kimming, also de wiede Blick, dat hett de Bildhauer an't Tine Denkmol fein henkregen, so as Fischer un annner Seelüd kieken dot, jümmer's vörut un nich för de Feut.

Krieg ick son'n rechten Seemann to seen, fallt mi düsse Snack wedder in: Ik harr mol een Arbeed in Hamburg in de Müggenkampstroot, dat Dack vun den Husingang mit Kopper nie infoten. Een Arbeed so recht to mien Gusto! So blangenbie jümmer de Lüüd bekieken, de ob de Stroot un Footweg vörbiekeemen. Nu weer ik grod so'n beeten an't wunnerwarken, woans de Lüüd rümleepen an so'n feinen sünnigen Daag. De meersten seeg'n irnsthaftig ut, deep in Gedanken, argerlich, og besorgt, nich een dorbie so beeten vergnögt. Dor keem he üm de Eck, boben bie de Autohöker. Ik denk: 'Oha, een Seemann, so wat gift dat noch?' Den Elbsegler ob den Kopp, een feine blaue West an mit smalle Striepen, een Büx mit wieden Slag över de Schoh un den groten Seesack ob de Nack. Wat mie glieck obvull, weer de wiede Blick, so as söcht he den Horizont mang all de Hüser.

Doch för den Oogenblick weer ik sien Horizont, de Handwarker ob dat Dack. Noch weer he so bummelig tein Meter vun mie af, dor bölck he all mit faste Stimm:

"Mann, Mann, nu kum dor vun dat Dack hendaal, büst doch og nich mehr de Jüngst un den Kopper, den loot uns versupen, legst dor 'n Stück Papp ob!"

Nu stun he ünner mie ob den Footweg un lach mie vergnögt to. Över den forschen Snack müss ik og lachen un segg denn:

"Na, Seemann, lütt beeten Freegang erstmol no Hus hen, no Fru un Kinner kieken?"

"Nee, Fru un Kinner hef ik nich, ik besök mien Mudder."

"Na, süst wol," seeg ik un wies ob den prallen Seesack, "Mudder freit sik og över de schietige Wäsch, Hauptsok eer Jung is mol wedder bie eer!"

"Dor hest du wol bannig recht an", un sien Blick ward all wedder lang so as keek he dör mie hendör.

"Na, Seemann, den vertell die fein wat mit dien Mudder un hol die stiev!"

"Du og, Klempner, un bliev scheun gesund!"

Dor seilt he af, mien Seemann, mit fasten Gang un den Horizont in'n Blick, üm de Eck rüm no de Osterstroot hen. Da ward wol enerwo sien Mudder wohn'n, de seeker al ob eer'n Jung töft.


Autor: Richard Weigand